ภารกิจที่ 2
นินทาตนเอง
เรื่อง ความรัก...
มนุษย์เราทุกคนเกิดมาย่อมมีความรัก
ความรักที่ได้จากพ่อแม่ จากญาติพี่น้อง จากเพื่อน หรือแม้กระทังจากแฟน
อาจจะไม่ใช่ความรักที่เราได้จากคนอื่น แต่อาจเป็นความรักที่เรามีให้คนอื่นก็ได้
บางคนอาจจะเป็นความรักระหว่างเพศเดียวกัน ชายรักชาย หญิงรักหญิง ซึ่งมันไม่ได้ผิดเลย
ความรักสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเพศทุกวัย ต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา โดยไม่มีขอบเขต
และความรักระหว่างหนุ่มสาว ชายหญิง ซึ่งเกิดขึ้นมากที่สุดและเกิดขึ้นกับตัวดิฉัน
ความรักที่เกิดขึ้นกับตัวดิฉันเองนั้นได้เกิดขึ้นตอนที่ดิฉันอยู่ฉัน
ป. 5 เด็กชายผู้หนึ่งชื่อ เบล เขาย้ายมาเรียนตอนอยู่ ป. 5 เทอม 2
เขาเป็นคนที่เรียนหนังสือเก่งเพื่อนๆก็มักจะไปถามเรื่องการบ้านอยู่เสมอ
แต่ดิฉันกลับไม่ไปถามเขา
เวลาที่คุณครูตรวจการบ้านเราก็มักจะได้คะแนนน้อยกว่าเขาและกลุ่มเพื่อนคนอื่น
พอเวลาผ่านไป 1 สัปดาห์ ดิฉันก็ยังไม่ถามการบ้านเขาอยู่ดี จู่ๆวันอังคารของสัปดาห์ที่
2 เขาก็เดินเข้ามาถามว่า “ชื่ออะไรหรอ ไม่ค่อยเห็นพูด
และไม่เห็นเธอถามการบ้านฉันเลย เราก็ตอบเขาไปว่า
“จะถามนายทำไมล่ะเราก็ทำได้อยู่นิ” เขาก็ตอบว่า “เธอทำได้อยู่ก็จริง
แต่เธอก็ทำถูกบ้างไม่ถูกบ้าง” เลยตอบเขาไปว่า “เราแค่อยากทำเอง ทำด้วยความสามารถของเราเองไม่ใช่ไปลอกการบ้านจากเธอมาแล้วก็ส่ง”
เขาตอบเราว่า “เราเข้าใจเธอแล้ว
แต่ถ้ามีปัญหาหรือข้อสงสัยในการทำการบ้านข้อไหนก็ถามเราได้นะ” เราก็ตอบเขาว่า
“อืม” แล้วเขาก็ถามว่า “แล้วเธอชื่ออะไร” “เราชื่อ ผึ้ง”
ความรู้สึกตอนที่ดิฉันพูดกับเขาเสร็จ เขาเป็นคนที่น่าคบเป็นเพื่อน ต่อมาเราสองคนก็เป็นเพื่อนสนิทกันมีเรื่องอะไรก็คุยกันและบอกกันอยู่เสมอแล้วเราก็เริ่มแอบชอบเขขึ้นมาทั้งๆที่เขาไม่รู้
เราก็ทำตัวปกติเหมือนเดิมชวนกันไปเล่น ทำการบ้าน และกลับบ้านด้วยกัน พอขึ้น ป.6
เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่จนกระทั่งจะปิดเทอม
2 เขาถามเราว่า “ทำไมผึ้งถึงไม่ค่อยพูดคุยกับเพื่อนคนอื่นล่ะ”
เราตอบเขาไปว่า “เราไม่มีเรื่องที่จะคุยเหมือนเพื่อนเขา
และกลัวพูดไปแล้วจะไปทำร้ายจิตใจเพื่อน” แล้วเขาก็บอกเราว่า
“ปีหน้าเราจะได้ไปเรียนที่อื่นนะ” เราก็ถามเขาว่า “แล้วไปเรียนที่ไหนหรอ”
เขาก็ตอบว่า “ที่กรุงเทพฯ” ความรู้สึกของเราตอนนั้นไม่อยากให้เขาไปเลย
เพราะเราแอบชอบเขาอยู่และเข้าก็ยังไม่รู้เลยแล้วเราก็เดินทางกับบ้านด้วยกัน
ก่อนที่จะเข้าบ้านเรา เขาก็เอากระดาษห่อก้อนอะไรเล็กๆให้เราแล้วเขาก็พูดขึ้นว่า
“ตั้งใจเรียนนะ” เราก็เข้าบ้านไป พอถึงประมาณสองทุ่ม เราก็นึกขันได้ว่าเขาให้อะไรเรานะพอเปิดออกดูก็รู้ว่าเป็นลูกอมลูกหัวใจพร้อมกับคำที่เขียนในกระดาษว่า
“น่ารัก” เราก็ได้แต่ยิ้มไม่หุบเลยแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะเขาได้ขึ้นรถไปตั้งแต่ตอนหนึ่งทุ่มแล้ว
เรื่องราวของเราสองคนก็จบลงด้วยความรักที่อีกฝ่ายก็ไม่รู้ว่าเราแอบชอบเขา
เรื่องความรักสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเพศทุกวัยขึ้นอยู่ที่ว่าเราจะได้ความรักแบบไหน
เกิดตอนไหน และเกิดขึ้นกับใคร
แต่สำหรับดิฉันความรักที่เกิดขึ้นมันทำให้ดิฉันตั้งใจเรียนและอยากเรียนต่อในชั้นมัธยมศึกษาปีที่
1 และชั่งเป็นความรักและความทรงจำที่ดีที่ได้จากเพื่อนคนนี้
และมันก็น่าจดจำจริงๆค่ะ
นางสาวอุไรวรรณ แสนเลิง รหัส 57210403321
สาขาภาษาไทย ปีที่ 4 หมู่ที่ 3
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น